Kim bu köylü Şiiri - Musa Niyaz Erdem

Sustum karşında.
Söyleyemediğim ne varsa
içimde sararıp birer gazele döndü.

Bir akşamüstü,
bir köylü çıktı içimden;
kurumuş ne kadar yaprak varsa
topladı, önüne kattı,
ateşe verdi.

Sen yapsaydın susardım
bunca acıya.
Ama o köylü
bu dilsiz ağırlığa dayanamadı;
kendi elleriyle kıydı bize,
yaktı harmanı.

Saatlerce kavga ettim kendimle.
İnan,
sesim hiç bu kadar gür çıkmamıştı
kendi içimde.

“Etme,” dedim.
“Yakma...”

Meğer o köylü,
göğsümün altında
çırpınan kendi kalbimmiş.

Dayanamamış.

Kendi canına kıymış.

Duman çekildiğinde,
yangın usulca söndüğünde
küllerin ortasında
tek bir şey sağlam kaldı:

senin beni sevmeyişin.

Ve yine o kazandı.