Kerevet Şiiri - Ali İhsan Kaya 2

Sokağın başındaki kırk altıncı basamağa basıldığında, şehrin uğultusu bir anda kesilirdi. Kırk altı basamak; sadece taş ve harçtan ibaret bir diklik değil, zamanın ritmini yavaşlatan bir eşikti. ​Evin önünde, sarı duvara sırtını vermiş o eski kerevet duruyordu. Yıllar evvel sol ayağı hafifçe geriye kaykılmış, fakat tam ortasına çakılan o iri çivi sayesinde pes etmemişti. Üzerine oturan her gövdenin, her kederin ve her sevincin ağırlığını aynı sabırla göğüslerdi. ​Sokağa sonradan eklenen katlar, üst üste yığılan betonlar gökyüzünü daralttıkça pencerelerin ışığı azalmış, çerçeveler kışın soğuğuna karşı küçülmüştü. Fakat balkon hâlâ yaşayan bir organdı: Ramazan öncesi yufka kokularının yükseldiği, iplerde sallanan çamaşırların rüzgârla söyleştiği, demli çay bardaklarının tıkırtısıyla akşamın karşılandığı bir hayat sahnesiydi. ​Yıllar sonra o yokuşu soluk soluğa tırmanan adam, elini kerevetin duldasındaki o gizli sığınağa uzattı. Uzunca bir ipe bağlı olan pirinç anahtar, tam da bıraktığı soğuklukta parmaklarına değdi. Açık sarı yağlı boyası yer yer dökülmüş kapının önünde durdu. Mağrurdu; çünkü zaman her şeyi eksiltse de bu evle, bu kerevetle bir olmuştu. Anahtarı çevirmeden önce kerevete oturdu. Şehir aşağıda dönmeye devam ederken, o sadece dinlendi.