Kendine Varmak Şiiri - Dr Yusuf Polat

Ey insan!
Kaç yüzün var ve de hangisi senin
Hangi aynaya baksan başka bir yüz,
Hangi kapıyı çalsan başka bir sen…
Bir ömür herkese kendini anlattın,
Oysa bir tek kendine yabancı kaldın.

Giydin başkalarının biçtiği gömlekleri,
Sığındın sana ait olmayan kimliklere.
Bir gün sustun, içinde binlerce ses;
Bir gün konuştun, kendinden habersiz.
Kalabalıklar içinde çoğaldın da
Bir türlü kendin de olamadın kimsesiz

Oysa sen bu dünyada kendini ararken
Hep yanlış kapılarda bekledin.
Dostun gözünde bir suret,
Düşmanın dilinde başka bir hikâye,
Sevdiğinin gönlünde bir gölge oldun.
Peki, hangi suretin ardında saklıydın
Hangi yüzün secde ediyordu hakikate
Söyler misin yüzüne olsa da bir kere

Bir koza ördün kendine,
Dışarıdan dünya görünmesin diye.
Günlerce sustun, gecelerce düşündün,
Belki bir sabah
Kendin olarak uyanırsın diye.
Sonra çıktın insanların arasına,
Sevgiyle uzattın ellerini.
Fakat başkasının sesiydi duyduğun,
Başkasının gözü ile bakıyordun hayata.

Bil ki ey gönül,
İnsan bazen kalabalıktan değil,
Kendi içindeki yabancıdan yorulur.
En ağır gurbet,
Memleketten uzaklık değil,
Kendi özünden ayrı düşmekte gizlidir.

Sen dünyada binlerce kişiye dönüştün,
Bir tek kendine kavuşamadın.
Oysa aradığın o sendeki sen,
Ne dünün hatırasında,
Ne yarının hayalindeydi.
Bir perdeyi kaldıracak kadar yakındı,
Bir ömürse aranacak kadar derinlerde…

Aşkı istedin, ancak korkuya sarıldın.
Cesareti istedin, endişeye sığındın.
Özgürlüğü aradın, güvenli kafesler ördün.
Doymak istedin, her sofradan aç kalktın.
Çünkü gönlün başka bir şey söylerken
Nefsin başka bir yola çağırıyordu hep seni.

Şimdi bırak bütün maskelerini,
Bırak başkalarının sana verdiği o isimleri.
Bir sus…
Ve dinle içindeki o kadim sesi.
Belki de yıllardır aradığın insan
Hiç kaybolmamıştı senden;
Sen kendinden uzaklaşmıştın yalnızca.

Ey yolcu!
Kendine dönmek için dünyadan kaçma.
Çünkü hakikat,
İnsanlardan uzak bir odada değil,
İnsanlar arasında kendin kalabilmektedir.

Unutma;
Binlerce yüz taşısan da bir özün vardır.
Binlerce yola sapsan da bir dönüşün…
Ve insanın en büyük vuslatı,
Bir başkasına kavuşması değil,
Kendi hakikatinde Allah'a yaklaşmasıdır.