Kendime Sığındım Şiiri - Batuhan Akben

Yıllarca sığındı yorgun bedenler,
Hiç dönüp bakmadı çekip gidenler.
Dağ gibi durdum hep, içim yanarken,
Kendimi unuttum, size kanarken.

Size can verirken kesildi kanım,
Hiç kimse görmedi, acıdı canım.

İlk defa yıkıldım, kanıyor dizim!
Silindi dünyadan, o güçlü izim!
O yenilmez kadın, paramparça bak!
Kendime sığındım, her yer çok uzak!

Yüzümde bir sahte gülüşüm kaldı,
Zemheri ayazı koynuma daldı.
Çatladı içerden o mermer duvar,
Görmedi hiç kimse, sızlayan iz var.

Size can verirken kesildi kanım,
Hiç kimse görmedi, acıdı canım.

İlk defa yıkıldım, kanıyor dizim!
Silindi dünyadan, o güçlü izim!
O yenilmez kadın, paramparça bak!
Kendime sığındım, her yer çok uzak!

Tükendim içimde, kırıldı bir cam,
Üstüme çöküyor kapkara akşam!
Sustuğum ne varsa çığlık çığlığa,
Karıştı gözyaşım bu karanlığa!

İlk defa yıkıldım, kanıyor dizim!
Silindi dünyadan, o güçlü izim!
O yenilmez kadın, paramparça bak!
Kendime sığındım, her yer çok uzak!