Gökten inen o melek, sessizce fısıldadı;
Kıymetini bilmedin, her adımı sızladı.
Gittiğinde anladın o boşluk en derini;
Dolduramaz hiçbir şey artık o boş yerini.
Şimdi bakar ama bu yorgun gözlerim;
Duysam bile dinlemem, boş kaldı sözlerim.
Yokluğum bir pranga, özlemlerin en derini;
Kendi küllerimden buldum yine kendimi.
O melek uçtu gitti buralardan uzaklara;
Düşmedim bir daha kurduğun o tuzaklara.
Gözyaşım dindi artık, fırtınalar bitti bak;
Şimdi benim için yepyeni bir sayfa açmak var.
Kayıt Tarihi : 19.09.2026 10:31:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Aslen, “Tanrı mutlu etmek istediği insana, insan kılığında bir melek gönderir. O melek, kıymetinin bilinmediğini anladığında, gönderildiği insanı terk edip gider. O vakit, bakar ama görmez, duyar ama dinlemez, bilir ama söylemez.” adlı özlü sözümün şiirleştirilmiş hâlidir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!