Yorgunum…
Öyle bir yorgunluk ki bu,
ne uyku dinlendiriyor beni
ne de sabahın ilk ışığı.
Bir kapıyı kapatıp
dünyayı dışarıda bırakmak istiyorum.
Sesler susunca belki
içimdeki gürültü de diner diye…
İnsanlardan kaçıyorum bazen,
kötü olduklarından değil;
kendimi anlatacak gücüm kalmadığından.
Bir “nasılsın?” sorusuna bile
uzun bir sessizlik sığdırıyorum.
Yalnızlık,
eskiden korktuğum bir misafirdi.
Şimdi yanı başımda oturuyor,
hiç konuşmadan anlaşıyoruz.
Belki de en çok
kimseye kırılmamak için kaçıyorum.
Kimseye yük olmamak,
kimsenin gözlerinde eksilmemek için…
Ve gece olunca
kendime dönüyorum usulca.
Bir ben kalıyorum,
bir de içimde dinmeyen yorgunluk.
Ama biliyorum…
Her kaçış sonsuza kadar sürmez.
Belki bir gün,
yeniden karışırım insanlara.
Bugün değil.
Bugün sadece
biraz sessizlik,
biraz yalnızlık
ve kimsenin bilmediği kadar
kendim olmak istiyorum.
Kayıt Tarihi : 17.11.2026 16:06:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!