Kendime Döndüm!!! Şiiri - Kader Uçar

Kendime Döndüm
Bir zamanlar kendimi bulmak için
başka insanların gözlerine bakıyordum.
Beni seviyor mu,
beni anlıyor mu,
kalacak mı, gidecek mi…
Birinin hayatındaki yerimi bulmaya çalışırken
kendi hayatımdaki yerimi unutmuşum.
Sonra yoruldum.
Kim ne düşündü,
kim ne hissetti,
kim neden gitti diye düşünmekten değil sadece;
kendimi sürekli bir başkasının davranışına göre tanımlamaktan yoruldum.
Biri beni yanlış anladığında
artık kendimi anlatmak için peşinden gitmiyorum.
Biri gitmek istediğinde
“kal” demiyorum.
Biri beni görmek istemediğinde
kendimi görünür etmeye çalışmıyorum.
Çünkü insan bir yerden sonra anlıyor;
kendini anlatamadığın yerde daha çok konuşmanın,
seni anlamayan birine daha çok görünmenin
hiçbir şeyi değiştirmediğini.
Bazı insanlar hayatımdan çıktı.
Bazı kapılar kapandı.
Bazı cevapları hiç alamadım.
Ve ben uzun zaman bunların peşinden gittim.
Sonra bir gün kendime döndüm.
Meğer kaybettiğimi sandığım şeylerin çoğu
zaten benim değilmiş.
Ben kalmışım.
Bunca gürültünün içinde
kendime ait olan tek şeyi bulmuşum:
kendimi.
Şimdi hayatımda kim var diye değil,
hayatımda ben var mıyım diye bakıyorum.
Ve ilk defa cevabım çok net:
Buradayım.
Hem de kimsenin beni seçmesini beklemeden.
Çünkü artık biliyorum;
bir insanın beni seçmemesi,
benim kendimi seçmem için bir sebep değil.
Ben kendimi seçmek için
kimsenin gitmesini beklememeliydim.
Ama oldu.
Geç oldu.
Yine de iyi ki oldu.
Çünkü bazı kayıplar insanı eksiltmiyor.
İnsanı kendisine geri veriyor.