Vicdanın Sözde Hâli Şiiri - Kader Uçar

Ne tuhaf bir çağın insanlarıyız…

Herkesin dilinde ahlak,
herkesin cebinde bir parça şeref,
herkesin kendine biçtiği kusursuz bir karakter var.

Kimse yalancı değil,
kimse hain değil,
kimse kimsenin hakkına göz dikmemiş.
Herkes vicdanlı, herkes dürüst,
herkes kendi hikâyesinin namus timsali!

İyi de bu kadar ahlaklı insanın arasında
bunca ahlaksızlığı kim yapıyor?

Kim çalıyor güveni?
Kim satıyor dostluğu?
Kim birinin yüzüne gülüp
ardından başka hesaplar yapıyor?

Bir de utanmadan
şereften, haysiyetten, karakterden söz ediyoruz.

Oysa şeref, insanın kendine yakıştırdığı bir sıfat değil;
kimsenin görmediği yerde de koruyabildiği bir değerdir.

Karakter, güzel cümleler kurmakla değil,
o cümlelerin arkasında durabilmekle ölçülür.

Ve vicdan…
İnsanın kendisine yapılmasını istemediği bir şeyi
başkasına yaparken de rahatsızlık duyabilmesidir.

Ne garip!

Herkes başkasının yanlışına hâkim,
kendi yanlışına avukat.

Herkesin terazisi var,
ama kimse kendini tartmıyor.

Ne tuhaf!
Herkesin şerefi kendine yetiyor da,
insanlığın ahlak açığı bir türlü kapanmıyor.

Peki herkes bu kadar şerefli,
bu kadar haysiyetli,
bu kadar vicdanlıysa…

İnsanlık neden hâlâ
insanın insana yaptıklarından utanıyor?