Benden geriye ne kalır, bilmiyorum,
Bir avuç suskunluk mu,
Yarım bırakılmış birkaç cümle mi,
Yoksa kimsenin bilmediği
Derin bir sızı mı?
Ben hayatı biraz geç öğrendim,
Bazı kapıların açılmadığını,
Bazı insanların dönmeyeceğini,
Bazı vedaların ağızdan değil,
İçimizden edildiğini…
Çocukluğumun bir yerinde
Unuttuğum bir ses var hâlâ.
Bazen bir kokuda karşıma çıkıyor,
Bazen eski bir şarkının içinde,
Bazen de hiç beklemediğim bir anda
Kalbimin ortasına oturuyor.
İnsan büyüdükçe geçmiyor bazı şeyler,
Sadece onlarla yaşamayı öğreniyor.
Bir yarayı kapatmak başka,
Onu artık kanatmadan taşımak başka…Bir daha kendimi
Kimsenin sevgisine muhtaç bırakmayacağım.
Bir daha kendi sesimi
Başkalarının gürültüsünde kaybetmeyeceğim.
Bir daha aynaya bakıp
Kendime yabancıymışım gibi davranmayacağım.
Çünkü artık biliyorum:
İnsan dünyada
En uzun yolculuğu
Kendi kalbine yapıyor.
Ve ben…
Hâlâ o yolun üzerindeyim.
Ama bu kez yalnız değilim.
Yanımda
Kendim var.
Ve ilk defa
Bu bana yetiyor.




Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!