Ben seni kendime yuva yapmak istemedim;
çünkü hiçbir gökyüzü
başka bir gökyüzünün mülkü değildir.
Kendi göğüne dönebileceğin
bir kapı olmak istedim.
Sana bir kafesin
altınla süslenmiş sabrını değil,
kanatlarının unuttuğu
rüzgârı vermek istedim.
Benim kıyıma vurmak zorunda değildin,
başka denizlerde de
mavi kalabilirdin.
Seni kendime benzetmek istemedim.
Benim mevsimlerim zaten yorgundu;
senin baharını
kendi kışımla mühürleyemezdim.
Gitmek istersen
ardından bir duvar yükseltmeyecektim.
Yolunun üzerine
kendi korkularımı dizmeyecektim.
Çünkü sevgi,
bir kuşun gökyüzünü sahiplenmek değil,
gökyüzü ona aitken
uçuşunu seyredebilmekti.
Bir gün benden uzak
bir iklimde çiçeklenirsen
bunu eksilmek saymayacağım.
Belki de insan
en çok sevdiği şeyin
kendisine ait olmadığını
kabullendiği yerde büyür.
Ben sana kal demekten önce
özgür kalabilmeni sevdim.
Ve bil ki,
dönüşünü bekleyen bir liman olmaktan çok
dönebileceğin denizi
sevmekti benim sana verdiğim söz...
Ali TAŞKALE | İstanbul
Ağustos 2016
Kayıt Tarihi : 20.11.2026 17:40:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.


Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!