Kenan Çarboğa Şiirleri - Şair Kenan Çarboğa

Bir mendil verin bana
Yâr şinanay, şinanay!
Ya bana ya yabana
Yâr şinanay, şinanay!

Öte dursun ev, eşik

Gözlerimi şu dünyaya
Âmâ ettim anlamadın!
Gül yüzünü güne, aya
Sima ettim anlamadın!

Her vazife, her iş gibi

Hayat uzun bir bilmece
Çözdüm ama anlayan kim?
Manasını gündüz, gece
Süzdüm ama anlayan kim?

Şu dünyada ömür boyu

Gece, şairin velinimetidir

Ant olsun incire, zeytine
Ant olsun kımıza, kopuza
Atın ve pusatın üzerine ant olsun

Sen avcısın, ben şikârım
Pus, pusmaktan ar eyleme
Kas yayını aşikârım
Kas, kasmaktan ar eyleme

Sadağından okun gelsin

Sen gittin tutuştu seneler, aylar
Yazlarım, kışlarım arıya gitti
Yıkıldı içimde hanlar, saraylar
Temelim, taşlarım arıya gitti

Umudum çığ düşmüş izlerindeyken

Derdime dermanı buldum derdimde
Sen benim neyime gereksin artık
Sinemin üstünde derdi derdim de
Sinemde vurmayan yüreksin artık

Seni bir unutsam sana ne vermem

Demir dağı yak çeri
Yak Asena olmalı
Turan sarsın gökleri
Kök Asena olmalı

Göz eğlenmez budakta

Gönlümüze dağdan dağı çeken yâr
El vurmazsan em ağlatır âşığı?
Üstümüze bin bir yağı çeken yâr
Hem güldürür hem ağlatır âşığı?

Aşk diyenin bağrı başlı gerekmiş

Âşık gönlü sırça köşktür
Taşlanmayı kabul etmez
Yârden uzak bir diyarda
Düşlenmeyi kabul etmez

Bir ateş ki alev özü