kapılar yok.
ama odalar konuşuyor.
duvarlar nefes alıyor,
tavan titriyor:
bir ses hatırlamaya çalışıyor kendi doğuşunu.
Sessizliği dinlerken yan yana,
İçimde bir tel koptu sazlarında.
Gözlerinle dokundun en ince nağmeye,
Duyulmaz bir melodinin hazırında.
Dudaklarımız suskun, kelimeler düşte,
Ezelden ebede bir nur akar,
Ol Ali'dir, gönüllere şevk saçar.
Muhammed Mustafa, ol şah-ı enbiya,
Birlikte açtılar hakikat kapısın.
On İki İmam nuru gönlümüzde yanar,
Bir çocuk düştü önce
Ciğerlerinden sökülmüş nefes,
Ellerinde donmuş bir ekmek parçası,
Gözlerinde çürüyen bir deniz.
Sınır, bir jandarma kemendi
Bir nokta belirdi ezel evvelde,
Kün dedi Hâlık, âlem var oldu.
Harfler sırr oldu her bir kelâmda,
Manâ deryası gönülde doldu.
Yüzüm Hak yüzüdür, özüm Rahman'dır,
Gönül gözüyle bakıp gör Hakk'ı,
Zahiri Muhammed, batın Ali'dir.
Aşkın dolusunu içen can bilir,
Sırr-ı tevhid onda, sırrı Ali'dir.
Kırklar meydanında sema ederken,
Yerin kalbi durdu o gün,
Kömürleştiler gözbebeklerimiz.
Madencinin alnındaki ter,
Bir bakanın ayakkabısında leke oldu.
Yusuf'un tekmesi düştü yüreğimize,
Bir dem vurduk, diller sustu,
O Hû sesi bize yastı.
Meydanlarda postlar astı,
Yârin aşkı derde derman.
Ne Ali’de iz var gayrı,
Kirpiklerinde akşamın ilk rengi,
Bir söz düşse, dağılır mı o ahenk?
Sessizliğin atlasında bir ışıltı,
Zamanın unuttuğu, asil bir silüet.
Ellerin, unutulmuş bir şarkının notası,
Bir dere akardı gizlice içimde,
kaynağı belirsiz, sesi derinden.
Taşlara çarparak çoğalır,
kıyılarını yosunlu bir hüzünle okşardı.
Bazen coşkun bir sel olurdu ruhumda,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!