Kemal Doğanay Şiirleri - Şair Kemal Doğanay

Haline şükredip sevinsen bile,
Ben de güleceğim sakın ha deme!
Dikenler gül olsa gelseler dile,
Ben de bileceğim sakın ha deme!

Mevsimler yaz olsa, kışlar ağlasa

Gül dedikçe yanağında,
Güller açar demedim mi?
Kırmızı gül dudağında,
Koku saçar demedim mi?

Gülü seven hasret kalır

Bu iş böyle gitmez
Bu hikaye bitmez
Geri dönmek için;
Demedim mi ben sana,

Kartalları sür dağlara,
Dağlar yeşile boyansın.
Rüzgarları vur dağlara,
Dağlar rüzgara dayansın.

Vatanı Uğruna birleşen eller,
Başı pare pare dağlar bizimdir.
Zafer Türküsü’nü söyleyen diller,
“Ölen ölür kalan sağlar bizimdir! ”

Toprağın kan ile yoğrulduğu yer

Dağların başına şahin kondurdum
Şahinin başında karı dondurdum
Çakalı,tilkiyi gizlice vurdum,
Burdan gideceğim arama sakın,
Boynunu bükerek ağlama sakın!

Kaç kez başınıza yıktık orayı,
Unutulur sanma sakın Dağlıca!
Analar saracak bu gün yarayı,
Unutulur sanma sakın Dağlıca!

Kürşat’ça yiğitler sizlere karşı

Gül dalında bülbül olsam,
Ötsem ötsem dala konsam.
Yeni açan bir gül olsam,
Açsam açsam dala konsam.

Gece gündüz burda kalsam

Bir vakitsiz zamanda çaldı kapı zilleri
Sustu bütün insanlar konuşmuyor dilleri

Gökten melekler inse yerde hocalar bilmez
Yetim kaldı çocuklar yüzleri asla gülmez

Çoğu gitmiş azı kalmış,
Dayan ha yüreğim dayan.
Şu kalbimde sızı kalmış,
Dayan ha yüreğim dayan.