Kayıp Çağlar Şiiri - Ege Kıyısı

Petra'nın kızılında aradım dünümü,
Nil'in kıyısında dinledim ölümü.
El Hamra'nın suyunda gördüm yüzümü,
Kurtuba kemerlerinde duydum kendimi.

Persepolis'in küllerinde sustu krallar,
Apadana'da uyudu yarım kalan baharlar.
Kabartmalarda yürüdü eski kervanlar,
gece çöktü, sustu bütün saraylar.

Troya'nın surlarında kaldı savaşın sesi,
rüzgârda savruldu Homeros'un nefesi.
Dokuz şehir üst üste saklarken geçmişi,
bir düş yeniden araladı gecesi.

Knossos'un yollarında kayboldu zaman,
labirentin içinde uyudu Minotauros'tan kalan.
Ariadne'nin ipi uzandı karanlıktan,
bir çıkış aradı gece, bir kapı aradı insan.

Palmira çölünde savruldu akşam,
sütunlar boyunca uzandı bir zaman.
Zenobia'nın gölgesi geçti ufuktan,
çöl sakladı ardında yarım kalan destan.

Baalbek'te göğe yükseldi tapınaklar,
sessizce bekledi sütunlar, avlular.
Bir zaman dualarla dolan o yollar,
şimdi yalnız rüzgârla konuşurlar.

Machu Picchu sislerin ardında,
güneş uyandı dağların koynunda.
Eski bir sabah kaldı yamaçlarında,
kim bilir hangi gözler baktı o anda.

Angkor'un ormanında uyandı tanrılar,
köklerin arasında kayboldu yollar.
Duvarlarda dans eden eski hikâyeler,
geceye karışırken sustu dualar.

Ve ben yürüdüm çağların içinden,
bir şehirden ötekine, bir geceden diğerine.
Her ülkede başka bir yüz uyurken,
aynı sessizlik baktı gözlerimin içine.