Konstantinopolis Şiiri - Ege Kıyısı

### Konstantinopolis

Haliç'te sabah henüz ağarmamışken
limana giren gemilerin sesleri duyulurdu.
İskenderiye'den gelen tüccarlar
yüklerini boşaltır,
uzak denizlerden gelen gemiciler
geceyi geçirecekleri hanları arardı.

Şehir uyanırdı yavaşça.

Mese'de dükkânlar açılır,
fırınlardan ekmek kokuları yükselir,
Hipodrom'a doğru kalabalık çoğalırdı.

Biraz sonra imparator geçecekti.

Mor giysisiyle,
altın işlemeli arabasıyla,
ardında askerler ve sancaklarla.

İnsanlar kenara çekilip bakardı.

O sırada
kimsenin fark etmediği bir genç,
kalabalığın içinden
bir kadına son kez baktı.

Kadın başını çevirmedi.

Belki de fark etmedi onu.

Sonra imparator geçti.

Atların ayak sesleri,
bağırışlar,
bronz heykellerin gölgeleri
ve binlerce insanın birbirine karışan sesi
yeniden şehrin gürültüsüne döndü.

Ayasofya'nın kubbesi
öğle güneşinde parlıyordu.

İçeride dualar yükselirken
dışarıda hayat kendi işine devam ediyordu.

Valens'in kemerlerinden
şehre su geliyordu.
Yer altında, sarnıçların karanlığında
sütunlar sessizce bekliyordu.

Batıda surlar vardı.

Theodosius'un taşları
şehri uzun yıllar korumuştu.

İnsanlar onlara bakıp
şehrin sonsuza dek yaşayacağını sanmış olmalı.

Altın Kapı'dan
imparatorlar zaferlerle girmişti.

Ne çok zafer.

Ne çok imparator.

Ne çok insan
aynı taşların üzerinde yürüyüp
bir daha hiç hatırlanmamak üzere kayboldu.

Yüzyıllar sonra
bir yabancı, surların önünde durduğunda
o gencin adını bilmiyordu.

Kadının adını da.

Hangi geminin o sabah limandan ayrıldığını,
hangi dükkânda ekmek piştiğini,
Hipodrom'da kimin kazandığını da bilmiyordu.

Ama şehir hâlâ oradaydı.

Haliç yine ışığı taşıyordu.

Ayasofya yine göğe yükseliyordu.

Ve taşların arasında,
kimsenin hatırlamadığı o küçük ân
sanki bütün Konstantinopolis kadar eski
ve bütün Konstantinopolis kadar geçiciydi.

Çünkü şehirler
imparatorlarını hatırlayabilir.

Zaferlerini, yangınlarını,
yıkılan saraylarını da.

Ama bazen
bir şehrin gerçek tarihi
hiçbir kitabın yazmadığı
iki insanın arasındaki o son bakıştır.