Kalbimdeki Enkaz Şiiri - Nazım Taşkın

Ben seni bir ömür sanmışım,
meğer ömrümden çalınan yıllara sarılmışım.
Sen benim en güzel duamın içinde
Allah’a söylemeye utandığım ahımmışsın.
Ben seni kaybettiğim gün ölmedim
ama o günden sonra
yaşadığım hiçbir güne de doğmadım…

Bir insan kaç kere yıkılır, söyle.
Kaç defa kendi yalnızlığına sarılır?
Ben her gece içimde bir mezar kazdım,
her sabah üstünü umutla kapattım.
Sen kalbimden bir kere gittin,
ben kendimden bin kere ayrıldım…

Kalbimde bir enkaz var şimdi.
Ne kaldırmaya gücüm yeter ne altında kalmaya.
Bir yanında senin yarım bıraktığın hayaller,
öbür yanında benim tükenmiş yıllarım.
Kimse bilmez…
Ben en çok senin gidişine değil,
sana inanmış hâlimin ölümüne ağladım.

Söyle, hangi vicdana sığdırdın bizi?
Sen üşümeyesin diye içimi yakarken
sen hangi yabancı sıcaklığa sığındın?
Ben adını dualarıma emanet ederken
sen hangi gecenin sabahında beni unuttun?
Bana ayrılığı değil,
insanın sevdiği tarafından
nasıl eksiltildiğini öğrettin.

Şimdi sokaklar aynı, evler aynı
ama hiçbir kapı bana yuva değil.
Masada iki kişilik suskunluk var,
bardakta soğumuş bir akşam.
Bir sandalye hâlâ sana bakıyor.
Ben ise o sandalyeye bakamayacak kadar
kendime yabancıyım…

Bazen öyle bir özlüyorum ki seni,
gururum boğazıma düğümleniyor.
Elim telefona gidiyor,
sonra hatırlıyorum…
İnsanın aramaya kıyamadığı biri
onu aramadan da yaşayabiliyormuş.
İşte o an içimde bir şey daha yıkılıyor.

Ne beddua edebildim sana
ne de hakkımı helal edecek kadar iyileştim.
Bir yanım hâlâ kapını çalmak ister,
bir yanım kapının önünde ölen gururumu arar.
Sen bende öyle bir yara bıraktın ki
artık ne seni sevmek yakışıyor bana
ne de senden nefret etmek…

Benim de hayallerim vardı, be insafsız!
Bir sofrada yaşlanacaktık seninle,
saçlarına ak düşerken ellerini tutacaktım.
Bir ömrü iki kişilik yaşayacaktık.
Sen gittin…
Ben o sofraya her akşam yalnız oturdum,
bir de hiç doğmamış yarınlarımızı oturttum karşıma.

Biliyor musun?
En ağır ihanet başka birine gitmen değildi.
Bana bir daha kimseye güvenemeyecek
bir kalp bırakmandı.
Şimdi biri “Seviyorum” dese ürküyorum,
biri “Kalacağım” dese susuyorum.
Çünkü sen bana sadece ayrılığı değil,
sevginin bile insanı korkutabileceğini öğrettin.

Bir gece çıkıp gelsen karşıma
ve “Hadi, kaldığımız yerden…” desen
yüzüne uzun uzun bakarım.
Sonra içimdeki yıkıntıları gösteririm sana.
“Bak,” derim, “şu taşın altında güvenim,
şu duvarın altında gençliğim kaldı.
Ve senin dönmeni beklerken
ben kendimi buraya gömdüm…”

Artık kimse sormasın bana
neden eskisi gibi gülmediğimi.
Ben gülmeyi unutmadım,
sadece sevincimi paylaşacağım insanı kaybettim.
İnsan bazen kalabalıkların ortasında da ağlar,
gözlerinden tek damla yaş akmadan…
Ve en büyük feryatlar
kimsenin duymadığı sessizliklerde kopar.

Sana son bir sözüm var…
Ne geri dönmeni isterim
ne de pişmanlığını duymayı.
Ben senden bir hayat dilenmedim,
sadece verdiğin sözlerin altında kalmamayı istedim.
Ama sen giderken öyle bir yıktın ki beni,
şimdi enkazdan çıkan her hatıramın
bir tarafı hâlâ kanıyor…

Ve bil ki…
Bir gün beni hatırlarsan
sakın öldü sanma.
Ben yaşıyorum…
Ama senin tanıdığın adam değilim.
O adam sana son kez inandığı gece
kendi kalbinin altında kaldı.

Şimdi ben o enkazın başında
ne seni bekliyorum ne de bir mucizeyi.
Sadece bir zamanlar olduğum adamın
hatırasına saygı duyuyorum.
Çünkü sen benim kalbimi kırmadın…
Sen içinde bir ömür yaşayacağım
koskoca dünyayı başıma yıktın.

Ve ben şimdi…
O enkazdan sağ çıktım,
ama içimden tek bir kişi bile kurtulamadı.

“Bazı insanlar ölmez…
İçimizde yıkılır.
Biz de bir ömür o enkazın altında
nefes almaya çalışırız…”