Enkaz Şiiri - Gece Gözlü

ENKAZ

Elbet bir gün
sen de “gitme” diyeceksin.
Belki sesin titreyerek,
belki gururunu yutarak,
belki de gecenin en sessiz yerinde
adımı söyleyerek...

Sadece ben o gün
sana dönüp soracağım:
Ben senin helalin iken,
bana yaşattıkların reva mıydı?
Hangi yalana kurban ettin
bizim sevdamızı?

Hangi bahanenin arkasına sakladın
bana verdiğin sözleri?
Hani sen,
“Bizim sevgimiz uğruna dünyayı feda ederim.”
derdin?
Ne oldu o dünyaya?
Ben senin uğruna
kalbimin kapılarını ardına kadar açarken,
sen başka ihtimallere
bizim sevgimizi sığdırdın.

Ben sana
bir ömür diye bakarken,
sen beni
bir günün pişmanlığına bıraktın.
Biliyor musun?
Sen hayallerimi yıkmadın sadece.
Sen kalbimi enkaz ettin.

insan,
kendi elleriyle yıktığı bir kalbin
içinde bir gün
kendi sesini ararmış.
Sen de arayacaksın.
Gecenin bir yarısı
herkes sustuğunda
ben geleceğim aklına.
Birlikte kurduğumuz hayaller,
yarım bıraktığın cümleler,
sana inanarak baktığım gözlerim
tek tek düşecek önüne.

O zaman beni anlayacaksın.
Ben senden bir mucize istemedim.
Yalan söyleme dedim.
Beni yarı yolda bırakma dedim.
Seviyorsan sahip çık dedim.

Sen ...
bana koca bir sevda yaşatıp
sonunda küçücük bir yalnızlık bıraktın.
Şimdi git…
Ama elbet bir gün
sen de kapımın önünde
“Gitme” diyeceksin.

Ben belki yine seni seveceğim…
artık
enkazından çıktığım kalbe
seni yeniden sokmayacağım.
Kimi aşklar ölmez adam…
Sadece
bir daha aynı kalbe dönemeyecek kadar
acıtır.
— GeceGözlü