Benim Ayakkabım Şiiri - Nazım Taşkın

Kolaydır dışarıdan bakıp hüküm vermek.
İçimdeki fırtınayı dindirmek ne zor, bilmezsin.
Ne geceler tükettim o yollarda ben,
Ne sabahlara uykusuz gözlerle erdim ben.

Beni yargılamadan önce
Bir kez benim ayakkabımı giy.
Adımlarımın bastığı o sert zemini hisset bir an.
Zamanla sönen gözlerimde o yorgunluğu gör.
Sırtımdaki dağlar kadar yükü sen de taşı bir an.

Çözülmeyen düğümlerim var göğsümün kafesinde.
Sessizliğim çığlık çığlığadır her gece.
Sen “hataydı” de geç. Pek rahattır insanın dili.
Oysa ben içimdeki yangını sakladım,
Bir başıma göğüs gerdim rüzgâra, ayaza.

Yılların bıraktığı bir iz var her adımımda.
Kim bilir ne sırlar saklı kilitli kapımda?
Gecenin ayazında mola verdiğim o yerlerde
Gözyaşım kahveme karıştı, başım kurşun gibi ağırdı.

Evlatların kokusu kalır en çok bu yollarda.
Hasretle atar bu yürek, yolun her tümseğinde.
Uzaktan bakmak kolaydır, uzaktan yargılamak.
Sen de bir gün
Nefes al benim yandığım bu ormanda.

Ömrün yokuşlarında nefessiz kalmadın ki,
O hayatın çarkı dönerken yüreğin sıkışmadı ki…
Gözlerimin ardındaki o insanla hiç yüzleşmedin,
İçinde taşıdığı acıyı tatmadın ki…

Bazı geceler eve vardığımda
Çocuklar çoktan uyumuş olurdu.
Uyandırmaya kıyamaz, kapılarında dururdum.
Bütün yol boyunca beklediğim o sarılmayı
Bir sabah daha içimde taşırdım.

Bir gün benim ayakkabımı giyersen
Belki yolun yarısında durup soluklanırsın.
İşte o vakit anlarsın
Benim de durmak istediğim geceler vardı.
Ama sabaha yetişmem gerekirdi.

Şimdi sitem etme gülüşümün solukluğuna.
Hüküm verme bilmediğin, yürümediğin yoluma.
Gölge etme yeter, başka ihsan istemem.
Bu nasırlı ellere, bu kalbin yarasına dokunma.