Kağan İşçen Şiirleri - Şair Kağan İşçen

sensiz ben bütün acılarda varım
ve ancak sen yanımdaysan hatırı sayılır ölümün
sokak ışıkları kaç kez unutulur ki
sensiz...
yalnızlığımı uzay boşluğuyla yamalıyorum...

çağrılısıydım sen nerde varsan o
itfaiyeleri oynatırdım ilgini çekmek için
şehir sıcağa kana açlığa teslim
bakmalarının madalyasını kıçı yamalı donumda taşıdım
ben dediğimin ne demek olduğunu hiç bilemedim
seninle öpüşmek isterdim bir güvercin sever gibi

yakaladığım anları aklımda tutuyorum
gözümden kaçan temmuz parçaları bulursam
ayırıyorum geleceğin güne...

o caddeye o kaldırımlar nasıl yakışıyordu...
o eve o pencere...o pencereye o bakışlar...

eski bir sohbet
yeni bir sohbette söz konusu olur
birlikte yaşanan yalnızlıktır
arkadaşlar uzaklaşırlar
zaman yetmez yalnızlıklara
mevsimler yerine sahipsiz yağmurlar sayılır

uzadı öyküsüzlüğü serüvenimizin
yaşanmamış güleç ahmak ıslatanlı
ayak bileklerimedek
çamurlara saplandığım eskimemişliklerden
geldimdi oysa
yatalak bir sona ermekte

En Güzel Yürümenin Adı

gece erkendir
kuş suskunluğu hüzünlerle hasta düşer kent
ilkyaz bademlerde bencil
düşüncelerim aklımda hapis

fidan boylu umutlar büyüttüm senin için
yaşını başını almış bir aşkım yok
ayrılıklardan bana hep kalmak düştü
gitmekse senin ahir işin kümülüslü
acılarım var sana büyüttüğüm
kına kokulu bir kız çocuğu kadar saf

bir öğlen parçasına ağladım
hiçbir sevdiğim yaprak yoktu gözümün önünde
kaldırımlar saat on iki gibi gerçek acısında
çocuk olsam bir gün kahramanın olacağına inanır
bastırırdım ölüm korkularımı...
saatlerden hep okul çıkışı

bahar geldi değil mi eğik bakışlım
bahar geldi saçlarınla imkansızlıklarıma
eğik bakışlım ister ölümlerime say
ister kıymetli kadir bilir sensizliğe dayanma gücüme
nedensizliğimin tek nedenidir senin türküsüz gidişin
ah elimde elinde elimizde olsaydı bu öğrenmek isteği

okyanus ortasındaki kayada
güneş izleri gibi
bende uzaklığının yansıması
sarısı bozulmamış
adsız bir geçiş mevsimi hüznünde
boğulmak gibi gidişinin ani ertesi