Kağan İşçen Şiirleri - Şair Kağan İşçen

hızlanır mı ölüm
gölgeler koşar mı gene peşinden
korkularımın
deniz kıyısına dalar da geçmişi özlemek
unutur mu geleceğini tamam yokluğun...

gül toprağı kokardı sensizlik
kapıların ardında tomurcuklanırken ayrılık
hüznümü gözlerine zimmetledim ağlama yavrum
yankınla sarsılmasın hiçbir çocuk
sabah üşümelerine ılık süt ol
gülerek gazellenişine gençliğimizin

Kuşları göçüyor gülüşümün
Ömrümün gülü demeyince bir anına bile
ikindi ömürlü turunç ağacının altı
Tüm sokaklarımın sesinin toplamı bir çay evi yalnızlığı
Simitçiler ve ayakkabı boyacıları orta yaş üstü
Çocuklar kedilere meraklı

kendimden kaçarım senden kaçamam
gözlerimle yarattığım yepyeni güzelliğinden
güzelliğinden hiçbir şey kaybettiremez zaman
zaman da vız gelir tırıs gider düş atlarımın toynaklarına
başı boş dolaşan bulut gölgeleri de

Yıldız tozları şimdi birden,yeniden
Beni doğuracak hüzne toplanacak
Ve
Eylül girişi gibi yalnız gölgelere pür dikkat
Gözyaşlarımla katıkladığım ekmeği
O kapının önünde oturuşuna...

karlı dağları aşarız dedin yolları kirletmedin
yeşil bakışlarında sürekavı
üç gün üç gece sürdü ölümün
ölümleri öldürerek
zamana hiç yalan söyletmedin

tutanaklarıma bakmadan
terk ettin rüyalarımı gözsüz bir acı gibi
kusurlu bir mükemmelik miydi o yağmur
şu yalnızlığına gömülü yeşil çocukluk intiharı
ışıklarıma güvenme yanında değilim artık

yakın uzaklarım vardı seni unutmak gibi
sen göçer misin ufkumdan ki saçlarım ağarsın
ağaçlar yaprak dökerse bilirim gitmişsin yine
yinelemelerimde hep o soluksuz
hep o üstün körü o aynı mevsim
akşam olur da üşürüz ya ağaçlar korur çocukları

tepemizdeydi gün
kalıntıların mıydı bu eğik boynu güneşin
ayaklarımda kum... sıcaklığın...
devran koymadım adını aramadık
ama çığ ve çöl mağduru değilim
buz ve ateş

anılardaki toz
ayrıca kurak bir yaz
kovalamaca teri
damlarda aynalılar suda
tenekelerde süs biberi
cibinlik kokularıyla iner gölge