Kağan İşçen Şiirleri - Şair Kağan İşçen

saçlarının ağlarında koyuydu tan
anka kuşumsa yaralı
sen gündüz düşlerimin masalcısı
benimle olmayan her yerin
bende olmayan her şeyindin
nereye yürüyeceğimi biliyordum yine de

sabah camları çimlenmiş
gam sesiyle de umudu kanatlı
ilk göz açışında bile meçhul yolcu...

kapıların ardına ölümüne meraklı
kaygıları puslu bir denize doğru

şirrettir sınırlarımız
seni benden alan şarkısızlık yapraksız
her yanım yanık zaman bulaşığı
orkestramız umutsuz dudaklarımız sunaksız
sanki hiç açılmayacak güllerimiz
doğulu tevekküller içinde erguvanlarımız

zaman bohçam dağınık
gözlerinin tesadüfündeyim
ne ben
ne sen
hayat bize
yakamıza iliştirilmiş karanfil

aceleye getirdim hayatı zahir
aşkıma şeytan karıştı melek yüzlüm
koşmak güzelliğine narin ölümlü
boynumun borcu kamçılı bekar yalnızlığı
sana gelmelerim bir ömür sirki
bu kumpanyada bir sen yoksun

kavrulmuşuz kum fırtınalı
yüzümüzün yanık iklimiymiş sevmek
sen gizli gizli iç çekerek
bense güpegündüz şiir çerçeveli
aynı sel yatağında ıslanmışız
uslanmadan tenimiz

yaprakların karaltısında çay içtik sessizce
uzaktan insan sesleri geliyordu maceramıza
gök gürültüsüyle uyandık ya bir kere ihanete
denizin iyot kokusuyla gelen haberde kulağımız

kalın bir öksürükle sarartınca dişlerini cigaran

bir vapur kalktı gözlerimin altından
üstüne deniz damladı
güneş bizi yakalayamadı
sen beni göremedin
ben seni tutamadım
bir çocuk düştū yüreğimin balkonundan

özledim gülüşlerini
birini daha çok
her şeyi bıraktım
onun derdindeyim şimdi...

belki birgün aşk kendini yok eder

ayağımda tarihin yükü kuşların seyrini izledim bin yıllarla
göğü merak ettim indim denize
gezdim dünyayı arşın arşın izine rastlamak için
kör kuyular misali adressiz yerlere su taşıdım bitimsiz
omuzlarımda ölümü düşünmenin ağırlığı daima
tanıdık aşklar yetmez derviş beyinli örümcek yalnızlığıma