Kağan İşçen Şiirleri - Şair Kağan İşçen

serçe sürüleriyle uyandı rüyam
kıyamadım neşesine göğün
kış uzak dursun diye saçlarına
çocukluğunun...

seni sevmeyi yeni bir ömür bildim

renginde üşüdüm
ellerimi gözyaşlarımla ısıtıyorum
ayaklarıma iğneler batıyor sevgilim
olmayacaksın hiç sanki
kınsız yalınlı yalnızlığımda
sanki güneş hiç ısıtmayacak koynumdaki

ilkbahar geldi karşılamaya yürüyüşünü
yüzünde kar yanığı gül dikeni çiziği

ben her gece siz uyurken
kaldırım taşları üzgün bir dünyanın
doğum sancılarını çekerim
severek bilerek isteyerek
işim bu benim
ve anlaşılmaz olmalıyım elimden geldiğince

sakar duygularım mı incitti
yoksa kabuslarımla mı dokundum
rengine yaprak
söyle...

çocukluğuma benziyor

hadi
kabuslu suçlarla doldur ceplerini
benden
bana...
aynı kolunun aynı yerinden
iki kez öptüm

balkon demirlerine birikmiş
yağmur damlalarını sayardık
mutluluk ve huzur o an için
senin oğlun benim kızım olurdu
alelacele çay demlerdim çipil gülüşlerine
öpüşürdük karşılıklı çay içerken

keman sesli mevsimlerle ağırladım
saçlarının en süzgün hallerini günahsız
sitemsiz deniz akşamları kadar laciverttim
gör diye bir böceğin bile hakkını vermeden
uyumadığımı sevdana...

karmaşık satırlarımda çamuru sokağın
sana bakınca berraklaşacak sesim
oku şiirimi duyacaksın beni
yankısı yüreğimin sözcüklerde
çağıracak seni türkülü kavuşmaklara
gayrı unutmazsın da dağların

...unutulmuş bir bahçeyle kış konuştu...

bahçe:"bir sen anımsadın beni"...
kış:"ben ayırdetmemeyi unutmam sadece..."
bahçe:"ben yapraklarımı yapraklarım da beni unuttu oysa"
kış:"üşütmekte üstüme yoktur ayırdetmeden hiçbir ayrılığı"