Kağan İşçen Şiirleri - Şair Kağan İşçen

kıt kanaat iştahıyla
aklımı başımdan alırdı
yeni tanıştığım bir hayatın
temiz çamaşır kokuları

sadece yalnızlık uyardı üstüme

temiz ülkülere benziyor bu cumartesi sabahının oynaşması
uzak ağaçların rüzgara nazıyla
göğü sevmeliyim...


dışarımsın yitiksiz serçe ürperişli

ömrüm bu sen misin? ...
kara toprak ettin
kırk yılımızın acı kahvesini
çünkü canımın ellerimde akışıyla
dokunduğum an tüm devrana
ayrılığı bile uzak bir sevda oyalıyor

yağmurlar biriktirdim sana
sarnıcında çocukluğumun
o kapkara yüzünde dut ağacının dalları mı sallanır hala
geceleri değer yüreciğime
yıldızlarla beş taş oynuyorum şimdi
yakar topta yanıyorum aşkınla

1.

eski kışlardan kalma yoksunluğumdu kent
yaban kazlarının son sesleriyle
sokağından ayrıldığımız...

son infilak bu
ilk gibi hazan
uzun ve yoksul ömür
kısa ve zengin ölümlü
ölüm...

bir sonu olacak bunun
ırak sahipsiz hiçbir ışığı kalmayacak öykümüzün
bütün gemiler bütün limanlarda demir atacaklar sonsuza
böyle eli kolu bağlı boyun eğmeden zamana
başlıyoruz işe
başlıyoruz içimizden bir dilek tutmaya

uzun çığlığını anladım
kış
kısa konuştum seninle
susarak uzun
işte ömrümün fırsatı
akşam bulutları çökerken

Son Kar Çılgınlığı

yanımda yoktun yürüyüşün vardı
yakınlığını aradığımca yaprakların boynu bükük
caddelerde kıpkırmızı göz uçlarımla bıraktığım
bıraktığım o yıllarımın buruk tortusu

I

şehla bir abartı değildin kollarımın arasında
tanrılar gökten inerdi bana kızdığın an
gül kadehli bir sarılmak bu
bir okulun cıvıl cıvıl dağılışı gibi