Kağan İşçen Şiirleri - Şair Kağan İşçen

isimsiz bir çiçeği ezdi sabah
kapının ağzında hayat kaygısı
sokaklar adımlarıma yorumsuz
hasta çocuk sesleri içerlerde
gökyüzü ruhumda gri bir leke
sarındığım evler ısıtmıyor içimi...

adım uzak kokularla avunuyor
ömür yongamı bir yağmur beklentisiyle
çocukluk bahçelerine benzetiyorum...
öğlen sıcağında kendine de yavan
geç gitmeleri tiye alan sonu son kirli
ikindisi hızlı bulutları dahi görmeden yaslı

dışardan üzerime ellerini uzatmışsın bir de
uykumdan tutup bastırıyorsun en karanlık yerine
başka bir şey bulamıyorum susmaktan başka
bütün bir ömrü özetlemeye yeteneksizim
belki diyorum tanıdık birilerini görürüm
bu rüya başkasının adına

soğuk odalarda üzerine yorgan çekilmiş gibi
gelir aklıma
ellerime dolanan saçların
çamurlu dalgalar kıyıya mı vurdu yoksa
rüyalarını
böyle yüreğimin her atışına takılıp duruyor gelişin

sokak söylenceleriyleyim
duru yalnızlıklara zamansız
kısaydı her şey
yağmurdaki gölgeyi uzattım bir
sözlerini ezberleyemediğim şarkıyı bir de
yaz kumruları olurdu bazen

yaz başlangıçları da kırılır
üstelik uzaklaşır da isteğin
ağaç gölgelerinden...

semt pazarlarında hayat telaşı
durmaksızın ağlamaklı gelir

"Seni sevmemişim doğrusu
Ömrü unutma arası vermişim yalanlarıma
Durak koymak istemişim
Yaz yalnızlıklarımın üzerine
Kalabalık şehirlerden kurtarıp umutlarımı
Kasaba mezarlıklarında

Sabah ekmeğiydi saçların
Gözyaşlarımın tuzuyla katıkladığım
Otobüsün camlarında kalan gülüşüne
yazdığım
Bir ayrılık türküsüydün
Kimseye söyleyemediğim

kırağılanırdı serseriliğim uzaklaşırdım dünyaya
göz gözü görmezlikte attığım her adım yağmur vurgunu
kumar oynarken kuzey rüzgarlarıyla bıldırcın sürüleri
elimi attığım karanlığın ortasında yalnızlığın saçları
karadeniz tehditkar
kumsalları sinsi bataklıklar gibi sessiz

bir dünya savaşı görmüş sokağın loşluğu
kıtlıktan çıkamamış ağacın cansız yaprakları
ve kıyım kurbanı çocuğun kötürümlüğü
öncesi ve sonrasıyla tarihi unutmamaktır
gün ışığının doğuşuna sevinmek
birgün geleceğini düşünerek