Kağan İşçen Şiirleri - Şair Kağan İşçen

uzun yorgunluğu tanımıyordum
gölgelere sonrasız yorumlu
belki bir hafta sonu öğleni
yarım bulutlu an kaçamağı
ama en çok gözlerinin yalanı
seslenirdi hıçkırığına zamanın

içimde saklı kışın ortasında
üşüyen gene kendimim...

gidişinle sular acılaştı
soğuklar yoruldu caddelerde
bir gülüşlük güneş bile doğmadı

hep seni yazacağım
sabıkalıyım kalbinde ah! ...
yaşarken ve başka zaman
ağaçları döllerken seni sevme tozum
tek 'ispat' kozum
nerde yatarsam yatayım

Seninle paylaştığım ay ışığını
Taşıyorum sokaklara gücüm yettiğince
Hızlı bulutların altında ikiyle çarpılmış bu susamışlık
Başımın gözümün dizimin sırtımın ağrılı şaşkınlığında...
Ay ışığı nazsız
Sensiz ömre yardımcı

yarın güneş bizim için doğacak küçüğüm
gözlerini dört aç dünyaya
belki uyuyan prensesler uyanacak
uzak yolculuklar var önümüzde belki
tan yeri ibibikleriyle söyleyeceğiz son şarkımızı
biz hep kemal sunal gibi iyimser olacağız

sonbaharın saçları öper hüznün ellerini
seni sevmekten fırsatım olmadı
mutsuzluğa
simurgu kıskandıracak denli ateşli
yollarda su birikintileri
alnına yansıyan bir tutam üşümüşlük

adlandıramadım kendimi
adlandıramadığım gibi gözlerini üzerimdeki
kendi öyküsüne yabancı bir yağmurdum
adın göç haritam anlamsız adsız
bunu biliyorum hem de nasıl görkemli ama ıssız
ben kendini sende arayan göç tutkunu

yorulur birgün kaçamaklığı düşlerin
sırma saçlı çocuklar gibi uyumayı özlemle anar bitmek
göğsümdeki ağrının ana temasında gizlenen onurumsun
kurak kış bunaltıları yapışınca yakama...

saçma bir yaklaşımla açılır ardında olmadığın kapılar

kangrenleşir günleri atlamak
silsilesiyle gelir üstüne geçicilik
tarihe bırakılacak bir notum olsa
beni yanılttığın olur adı
yarınım yaralıyken
yalnızlığımın enginlerinde...

Bir karga bir martı bir karga bir Mart'ı
Çınarlar rüzgarla kırıştırmak için sırada yaprak yaprağa
Kimbilir neler dönüyor aydınlık Temmuza inat
İçleri karanlık odalarda
Yazayım da çıksın foyaları ortaya
Küçücük bir pencere altı bahçesi gibi