Kağan İşçen Şiirleri - Şair Kağan İşçen

iki kadın
ayakkabıları topuklu
çamura batmış
birer lacivert huzur

bu bakımsız ve kirli duvara asılmış

kimseler duymasın sustuğumu
bir sen duy
konuşarak kaybettiğimi
kazanayım susarak
ama sadece senden
ve de seninle

bir şiir:

semt haziranlarının yatsı serinliği
üstüme örttüğüm
gecenin ön sevişmeli saat on ikisi
aşkın son biçimiydin

hasta akşamlarda korkardım ay ışığından
arardım annemi ateşler içinde buz gibi bir bardak su
alnıma mı dokunur ellerin anne yoksa yalnızlığın gölgesi mi
dalga kıranlarım yok artık denizlerim hırçın hayalsiz donuk
hiçbirşeye ağlamam annemin kırık sesini duyduğumu saymazsam
tınmam ölümden geride şiirlerim yoksulluğumla zengin öykülü

hatta birlikte yummustuk gözlerimizi
zaman acimasiz midir sorusuna
ilk kez yabanci bir sokakti
hatta bir sokak ilk kez bize mi yabanciydi
zaman bir ölüm bahanesiydi tamam
ayriliga has bir tanri araci

soluyor tarih
başka ne olabilir ki
bundan öte bir bitişte...

cam kırıklarında güneş
kalp kırıklarımda gece

I

aynı sonu düşündük ikimizde
birlikte başlamamış olsak da acı çekmeye
bir birine uzak iki gölge yoksulu
asiliği eskitmiş yerinde ağır ölüm gibi...

martı:

'yakaladım seni kaptırmam
ne kaptana ne yolcuya'

vapur:

Saçlarında kaybolan sabah çiyine kiskançca
Bakımsız bir ormanda kaybolmayı denedim
Işıkları boğuk o ilk ve son sokağımızda sonra
Ayak seslerini içimden öptüğüm...
Pencereleri kirli küçük evlerin
özlem dolu gözleriyle bakarak

kalabalıktı aramadığım her şey
bir sen tektin
elim kolum bağlıyken şiirlerle

gökyüzü halinden memnundu
ağaçlarda bu yalın kanıksama