Kağan İşçen Şiirleri - Şair Kağan İşçen

puslu yaralarıma dokunamadın ya
uğultulu bir sis sinsice eskitir yüzümü
sen bana bakarak kirlettin kendini
aynada benim öğrendiğimi
unuttun sen gerçekte

Pembe Gözyaşlarımın Çocuk Ruhu

her güne yeniden anlatırım
sabahsızlık yoksul uğultusudur sensizliğin
yeni bir söylemim yok
tüm ifadesizliğimdir aşkı zamanla ciltlemek

hayali yollar çizerken
dolmuş müziğinin en arka koltuğunda
bütün ipler boşanıyor ellerimden
bozuk para cebime bile sığmıyor
herşeyin bitmişliği
pembe ışıklı geniş yataklı odalarda

sen...
dumansız
ocaksız köyün son ağıdı
ömür törpüm
kırsal donukluğusun
yatsı yalnızlıklarımın

kısraklar yorgunu kalbimde

yorgun tadıyla ömrüm sana kurar her gün saatini

peşinsıra döner dünya

nasıl dinlendiğimi unuttum çiziksiz öyle rahat
ağaçlar kararmadan mutlu olmak kadar zordur
baştanbaşa kalbimi aşan bir yanı var kuşların
yapraklar testidir suya yağmur eskimez yabancı
hayatımın peyzajı bulamamak sıkıntısı kırlangıç uyuyuşunu
denizler lir kadar aydınlık medcezire emanet eder kalplerini

eski...güneşli...
sancısız bir kaldırım anı yok
saçlarımda yokuş rüzgarı kokusu
pazar korkularıyla yaşlandık her dem
durduk durduk
akşama doğruları özledik en çok

toprak yumuşayınca sarsıldı korkunçluğu
kaya gibi içime çöreklenenin
ve çokluk
uçları püsküllü koyu bulutların kokusuyla
unutulacak ayrıntıları öfkeli ayrılıkların
ara mahallelerde

Ipırak hışırtılarıyla
Şefkat yorgunu o mevsim
Ağaçlarıyla dokunuyor ya
Kirli pencere camındaki soluk yıldıza...
Aklında tuttuğun Şiirin yerine koy yüreğimi
Gözkapaklarının altında şarkılı bir gemi yüzdür...

sensizlik sürgünümle can hıraş
parçalıyorum tüm derin uykularımı
hiçbir kıyıya köşeye sinmez umudumla
sana bakınca kendimi görüyorum eşsizliğinde
güzellik aynasısın ömrümün
akşama hazır bir sofra gibi aç kucağını