Kağan İşçen Şiirleri - Şair Kağan İşçen

aramıza hoş geldin demek isterdim
sımsıkı sarılıp öperek tüm gülüşlerinden
keşfedilmemiş bir dünyaya hoş geldin
hiç yaşanmamış bir zamana
hoş geldin hep öteki olan
hoş geldin

gece gündüz övüyorum güncel mutsuzluğumu
dalgalar şaha kalkar siyah bir matem olur gelişin
düzgün bakamam sana hayatım ihlal eğik bükük
iğrenç bir boşluktur aşksız anılar toplamı talihsiz
kemirir içimi çöl gazabı misali habersizlik pastırma yazından
ayrılık fikri sabit bir felakettir işitmeyi öğrenememiş

unutmuşsun gözlerimin heveskar mütevaziliğini
üzülürdün oysa kirpiklerim olmak isterdin ıslanmak için
kar yağsa da sarsam derdin tek yurdumdu sıcaklığın
beni böyle can hıraş can çekiştirici tekrarlarına düşüren
ağlamaklığımın
kalp kıran huysuzluğumun tek öznesi olmaktan bıkmadan

ağrım dinmeyecek
bu kargaşa bitmeyecek
balkonlara çıkamaz olacağım derken
gelmez misin? ...

sararmışız da bu yeşile bakan günde

sokakları yıkılır üzerime
kaldırımları beni yürür
içlerine giremediğim evlerini sığdırırım içime
ayaklarımın altında kümülüsleri kül rengi
sesimle avuttuğum caddeleri yine bana çıkar
saçlarımla örterim üzerini ağaçlarının

sesinin buyurgan kimliğiyle yürüyor gölgen
bencilliğinin kendine bile tahammülü yokken
her sabah uyandığımda senin yalnızlığını da
düşünüyorum bütün yalnızlıkları düşündüğüm gibi

süzgün bakışlı bir bebeğin ağız kokusunda hayat

karpuz serinliği yazlı mahallelerden kalma
bir gülüş terk etmiş gibi her anımı sanki
ve hemen sabah olsa diye bekleyen bir ilkokul
arkadaşça örselenmişliği özleyen yüreğim...

lacivert bulutlar akıyordu apatman damlarına

bulvarda mutsuzluktu bugünün adı
hava kokusuz
kitaplardan uzak kalmak gibi bir sıkıcılıkta
erken ve ani ölümlerle dolu unutkanlığım
şiir mi bu
yoksa sorusu mu senden uzaklığımın

ağlarım
toplar kuşlarını gökyüzü
b ir askıntıdır akşamın geceye dalışı
hüznüme
bir askıntı
zavallı

kenti bırakıyorum
dili hüzünsüz zamanlara
lirik bir yaz yalnızlığının
kum beji sıkıntısıyla bitti ömür
yaprakların tozu kalkmadan
son akşam kokusu ağustoslu...