Kağan İşçen Şiirleri - Şair Kağan İşçen

yeni bir tan hazırlanıyor adıma
yüzünde andığım kendi tufanımdan öte
soluksuz bir sona bağdaş kurup
gülüyorum tüm duraklarına ömrün...

uykusu demsiz gecede zor gelir avunmak

I

abartısız hafta sonları
klasik üşümelerle buz rengi soluk
ayak parmaklarımda kanıma aç iğneler ağır
yamalı bohçalardan çıkar gelir ya

kapılar eskir ömürlerimizde
sokak araları yürünmekten
bir de ara sıra göğe takılır gözlerimiz
eskir göğün de anlamı
içinden çıkılmaz bir hal olur anılar
aşınmış sevgiler biriken ömrün son anında

bugün günlerden çay söyledim
keşke ilk defalı pazartesiden çıksam
pencereden dışarısıyla sokak demek aynıydı
içerde annem varken hep ünlüyüm
hamile kediye iyi baktılar
ol gözleri sürmeliyi tanımasam da

yurdumdu baktığım her karmaşada ölüm
hırçın saatlerine yakalandığım akan su gibi
hiç durmadı sıcaklığın avuçlarımda
otları hep saçlarım bildim
bileceğim de
bitsin karmaşa

iyi arkadaşlar bıraktın
sıcağına bir düş öğleninin
sayrılı bir şüpheyle ömrün
göz yumduğun sona yakın
yüreğine yakışan seviler terkisinde
yılkısı zamandan yaralı...

Adı konulmamış dünyalara düştük
Birbirimizden arta kalanımızı
Adlandıramadık
Henüz yaşanmaya başlanmamış
Tüm zamanlara mülteci
bir ayrılık susuyor aramızda

yaz akşamlarına inerdik
son gölgelerle
boğucu hüzünlere teslim olmamak için
kıyısına karanlık bir denizin
ufku yok anılarımızın da
bir ağustos ankarası bulutunu arar gibi

sağ salim bakamam akranlarına akşam bulutlarının
sende buldum tüm güzelliklerin akranlarını köşe kenar
deminde bir çay yudumlasam içime inersin ılık ılık
herşeyin sonu sonsuzluk herşey eninde sonunda bambaşka
sen kalp atışlarımın ortasındaki titreme kısık sesiyle uykusuz
ilaç torbamda antibiyotiklerim ağrı kesicilerim tek bekleyenlerim

unutulmaya yüz tutmuş
haziran sadeliğiyle baktım
sakız kıskancı örtülerde
kalmış parmak izlerine...

çocukluk baladıyla oynaştı