dört bucağını aştım
yedi katını terkedilmişliğin
beni terkedecek kimse kalmadı
öykümle sırtsırta vererek
kaldım kendimden artakalanla
ben bir yanmak beğensem
ormanım olursun içinden çıkamadığım
ben bir günü doya doya yaşasam
ömrüm olursun sonunu getiremediğim
gözlerinin rengine arkadaş bir hüzündüm
arayışlarıma ipotek koydum varlığınla
aşsam kül edilmiş bir ömrü
sen kalırdın ağlarına takılmış
düşüncelerimin tren yolu bitmezliğinde
her benim hiç senin bu hep böyle mi devam edecek
üzüntüm bana yetiyor sen dahilinde
bir de sensizlik yıktı önüme yaşamayı
alnımın ateşi tutsak öpücüğüne
içim bana benzemez inan
uçurumlara iter dışımı
çetrefil kabuslara terk etme
kalp ezgimi
ağaçlar küserdi havalara
sokaklarda suskun bir gri
sadece benim bildiğim
çok farklı bir
hayata tutunma şeklidir
gözlerini düşünmek
uzağın sızısını süsler
ihtiyar sonbahar içimde
yürüyen gölgemin aklında
sıtmalı gözbebeklerin terler
ve yiten ağustosun içine kapanmışlığı
olur son sorgusu zamanın
kaygısız sabahları özleyen
bu ölüm korkusuyla
hayatlardan öte sözcükleri arıyoruz
sanrısız bir sadelikte
gepgece
yalnızlıkla aramızda kan bağımız
olan oldu biten bitti
ne eylül yarimdir artık ne kasım
sorularımız cevapsız
en büyük fesattır güneş göğümüze
aklım darmadağınık
öğrenci evlerinde gelişi güzel
sakın kendini ince ipek gibi dokunmuş yalanlarımdan
riya:oluk oluk ve soğuk bir suda boğulmanın fotoğrafı
akşam tutarsızlıklarında bir kaldırımın ter edilmişliği
sensizliğimi tüm kangren yalnızlıklarımın üstünde taşıyorum...
tatlı bir ikindi taşar ya gözlerimden
-
Öztürk Acun
Tüm YorumlarBravo öğretmenim. Başarılar diliyorum. Bir perde açılır biri kapanır.