Kağan İşçen Şiirleri - Şair Kağan İşçen

kendime geniş içerikli bir yanılgı seçtim
bitmesin diyerek sana olan ümidim
sen
kalbimin son atışının ilk/yazı
kuşkulu gitmek isteklerimin safra sancısı
ve şimdi bütün demler kan tamlayanlı

kördüğümlü susuyorum
göremiyorum ya saçlarının
kirli bozkırlı öpüşmelerimizde harlanışını
iki gözüm iki sabır kuyusu
ama sen konuş...çözülsün buzlarım
konuşursan belki alışırım hayata

şehir kendi yalnızlığıyla başbaşa
ben ömrüme bile iki kere yabancı
küçüğüm dinle beni
hiçbir eşiğim yok
yerim günün anım zamanım
yapraklar ağaçların gözyaşı

kalabalıktı pazar suskunlukları
ve içten içe amansız bir hastalık gibi
bastırırdı hüzünlü uyumsuzlukların
göğün içini boşaltmışlıkları
boğucu

şimdi
kar sessizliğini özledim
pencerendeki
son tedirginliğine mi gitti ki aklım
hadi buyur bakalım
son ışıklar kur yapıyor hüzünlerime

sendeki sana buğulandım benle bendeki
tek suçum buydu hasta çocuk masumluğunda
istemem yaz gelmesin sonlarda bırak hıçkırıklarımın yaprağını
aşksız ağaçlar sarılamaz saramaz anıların yorgun iç çekişini
şarabi sevişmelerde birleşir alevimiz kızıl ve kara
istanbullaştıkça kayboluyorum sokağının bakışında aydınlık ve geniş

Koca Ayaklı Sakallı Serseri

temmuz da olsa fark etmez ağustos da
çay saatlerimiz buza kesmiş yakınlar ırak
ve şimdi dağlar daima karlıdır zaman ki düşlerdedir
kırılır

akıl karı değildi dudaklarına dokunmak
yol kıyısı ağaçlarının
hele hele böyle bir de kış ortasında

ah nasıl da canımı acıtır bu isli koku
bir romans gibi canlanırdı yaprağı gülüşünün

duraklarımda küser
okulların dağılma saatinde
akşam kendini mutlu evlere hazırlar
son serinliğiyle kış
yalnızlığında direnir
köprüleri vardır beklemelerin

kendine döner silahlar
sen boş bir kahkahasın olmazsın sokakta
günah şehveti ağır hava kentte
ben şiirde ve öyküde kopuk
nasıl deme bilinmez acının misafirliği
yürekte biter herşey öfkem ekmek kuyruğu