Kabahat Şiiri - Mert Kanmaz

gecenin içinde ıslak bir diş
dişin içinde unutulmuş bir oda
odanın duvarlarında insan sıcaklığı
ama insan yok
yalnızca deri
yalnızca tırnak
yalnızca isimlerini kaybetmiş küçük organlar
avuçiçleri açık
içlerinde siyah su
çizgiler birbirini boğuyor
gelecek denilen şey
ince bir kurt gibi kıvrılıyor
bileklerin altında
nabız değil
bir kapı vuruyor
içeriden
açılmıyor
açılmaması gerekiyor
çünkü içerisi
dışarıdan daha büyük
çünkü içeride
annesiz çocuk sesleri
dişsiz ağızlar
göz kapaklarına dikilmiş uykular
ve hiç söylenmemiş
ama çürümüş kelimeler var
sevgi
umut
yarın
hepsi aynı kokuyor
bir mezarın ağzında beklemiş ekmek gibi
dilin üzerinde küf
boğazın içinde saç
saçların arasında küçük kemikler
kemiklerin içinde
daha küçük kemikler
ve onların içinde
hala yaşayan bir şey
adı yok
adı olursa büyür
adı olursa eve gelir
adı olursa
gece boyunca yatağın altında
tırnaklarını sayar
bir
iki
üç
sonrası insan sesi
sonrası boşluk
sonrası etin kendini hatırlaması
tenin altında karanlık
karanlığın altında daha açık bir karanlık
orada
ölüm bile beyaz kalıyor
avuçiçleri kapanıyor
içlerinde hiçbir şey yok
ama ıslak
ama sıcak
ama yeni bırakılmış gibi
bilekler sessiz
sessizlik fazla derin
sanki birileri
içeriden dinliyor
ağız açılıyor
kelime çıkmıyor
yalnızca küçük siyah sinekler
her biri başka bir ismi taşıyor
bazıları çocukluk
bazıları ev
bazıları anne
bazıları tanrı
hepsi tavanda dönüyor
sonra yere düşüyor
kanatları hala çalışıyor
ama gövdeleri ölü
tıpkı bazı kelimeler gibi
tıpkı bazı insanlar gibi
tıpkı sabah gibi
sabah
artık bir zaman değil
bir leke
perdenin arkasında büyüyen
soluk
soğuk
insana benzeyen
ama yüzü olmayan
bir şey
ve yüzün olmadığı yerde
gözler daha korkunç
çünkü bakacak yer bulamıyorlar
duvarlara bakıyorlar
duvarların arkasına
etlerin arkasına
isimlerin arkasına
ve en sonunda
hiçbir şeyin arkasında
hiçbir şey buluyorlar
ama o hiçbir şey
nefes alıyor
yavaşça
çok yakından
sanki ağız
kendi içinden nefes alıyor
sanki beden
kendi cesedine sarılmış
ısınmaya çalışıyor
sanki ölüm
yanlış anlaşılmış bir kelime
ve asıl korkunç olan
hala
yaşıyor
olmak