İstifa Şiiri - Mert Kanmaz

uzun zamandır
bana ait olmayan sonuçların
altında imzam var
bir taş yerinden oynasa
bir çocuk ateşlense
iki yabancı aynı kavşakta karşılaşsa
dönüp bana bakıyorlar
oysa ben
hangi şeyin nerede başladığını
çoktan karıştırdım
bir kapıyı kapattığımda
öteki tarafta bir pencere açılıyor
birini koruduğumda
uzakta başka biri
eksiliyor
bir süre
bunun denge olduğunu sandım
sonra terazinin
yalnızca kırıkken
eşit durduğunu fark ettim
bana gönderilen sorular
artık zarflara sığmıyor
neden
en ağır olanı
masamın üzerinde
yıllardır açılmadan duruyor
cevap yazmaya kalkınca
kağıt inceliyor
kalem hafifliyor
cümle benden önce vazgeçiyor
bu yüzden
üzerime kayıtlı ne varsa
teslim edeceğim
bana ait olduğu söylenen
yedi günü de
tek tek anlatacaktım
ilk gün
ikincisi
üçüncü
buraya kadar gelince
siz de sıkıldınız
ben de
zaten yedi günün sorunu buydu
herkes sonuncusunu bekledi
arada ne yaptığımı
kimse gerçekten merak etmedi
ben de unuttum
yalnızca sonuncusunda biraz dinlendim
durmam gerektiğini hatırlıyorum
durmadım
belki bütün mesele buydu
giderken
yerime kimseyi önermiyorum
masayı temizlemeyin
sandalyeyi çekmeyin
üzerindeki boşluğu
olduğu yerde bırakın
bu işi
birinin yapması gerektiğine
artık inanmıyorum