Karanlık Şiiri - Mert Kanmaz

seni yanlış organımla bekliyorum
göğsümün arkasında bir merdiven ekşiyor
basamaklarına bastıkça
yukarı biraz daha içime kaçıyor
senin olduğun kat
binadan çıkarılmış
boşluğu hala katlanmıyor
üzerimde sana gelirken giydiğim
o ince ihtimal var
astarı ıslak
ceplerindeki küçük hiçler
birbirlerinin sırtına tırmanıyor
elimi sokunca susuyorlar
çekince
senin gibi kıpırdıyor kumaş
bir yerimi sana diye açmıştım
şimdi oradan mevsimsiz bir et kokusu geliyor
geçen yazı kaldırdım
altı beyazlamış
seninle olacağımız gün
kendi neminde köklenmiş
kökleri birbirine dolandıkça
bir yerlerde senin uykun geliyor
ben burada sabahı soyuyorum
ince zarı tırnağıma dolanıyor
altından yine sabah
daha yumuşak
daha içeride
henüz ışığı tutulmamış
adını bir kez ters söyledim
duvarın dizleri çözüldü
bütün oda
oturacak bir insan aradı
seni
dedim
sesimin altına ılık bir şey yürüdü
sana
dedim
o şeyin üstünde
benim olmadığım bir yüz açıldı
senden diyemedim
son hece ayrılmıyor
çektikçe boynumun iç tarafında
uzun uzun senleşiyor bir damar
nabzı yok
ama arada
bir yere yetişiyor
kapıya kulağımı koydum
öbür tarafta bir ağız giyiniyordu
düğmelerini yanlış iliklemiş
her aralıktan
başka bir vedan görünüyordu
seni sevmek fiilini yere bıraktım
önce dört ayağı vardı
sonra yalnızca bekledi
sırtına dokundum
derisi içeri baktı
beni o taraftan tanıdı
artık gelmenin bir yönü yok
uzak, sıcak bir kıvam
içinde parmaklarımın izi kapanıyor
bir kez daha sana uzandım
dirseğimin ilerisinde
yıllardır kullanılmayan bir akşam
orada hala
bana ait bir yokluğun var
açıyorum ellerimi
çizgiler yerlerinden kalkıyor
aralarına dolmuş o tatlı karanlık
seni koklayarak doğruluyor

bilekler işlevsiz
avuçiçlerimde
ölüm seni yanlış telaffuz ediyor