Eski Şiiri - Mert Kanmaz

bazı geceler pencerenin önüne küçük bir parıltı konuyor
yeşile çalan yorgun biraz da kırılmış

dokunmuyorum

çünkü bazı şeyler dokununca büyüsünü değil yarasını bırakır insana

bir zamanlar karanlığın içinde uçmayı bilen bir ses vardı
çok hafifti ama gittiğinde bütün oda ağırlaştı

şimdi perdeler kıpırdıyor kendi kendine
sanki kimse geçmemiş gibi
sanki omzuma konan şey yalnızca tozmuş gibi

oysa ben hala duyuyorum

bazı isimleri söylememek gerekir
çünkü söylenince dünyaya ait olurlar
ben onları karanlıkta tutuyorum
göğsümün en havasız yerinde

orada ışık bile karararak yanıyor

sonra içimde bir cümle dolanıyor
düş mü
düşüş mü
düşesin diye mi bütün gecelerimi yere serdim

cevap vermiyorum

çünkü bazı düşüşler insanı yere değil
kendine indiriyor

ve bir gün içimde yıllarca kanat çırpan o küçük ışığı
bir yara gibi değil
tanıdık bir misafir gibi karşıladım

adını söylemedim yine
ama bu kez susuşum acıtmadı

anladım
bazı sevgiler bitince karanlık olmaz
sadece daha sessiz bir odaya taşınır

bir cesedin yanında oturur yeni bir dost gibi
beni ben yapan kırıkları biliyor

ben de ilk kez o küçük parıltıya bakıp
gitmesini dilemedim

kalsın dedim
ama eski yerinde değil

karanlığımı aydınlatmak için değil
karanlığımda artık korkmadan yürüdüğümü
bana usulca hatırlatmak için