seni bana hatırlatan
bir ikindi güneşi
bulutları aralayıp
gülüşünü gösteren.
ve saçlarına yakın uçan
güvercinler,
şaşkın ve ürkek
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Çok güzel gül kokan insancıl bir şiir okudum.Yüreğinizesağlık hocam.Saygı ve sevgilerimle
Düşlerim oldu anılarım... Hatıraların izdüşümündeyim şimdi... Tebrikler Mustafa bey... Yüreğinize sağlık....
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta