Ben ki, her akşamı
bir namlu soğukluğuyla alnımda karşıladım,
karanlık kayıtlarda, kahırlı kağıtlarda
kararttım bu gencecik ömrü.
Oysa senin yanında öfke,
silahını toprağa düşüren yorgun bir Napolyon'dur şimdi.
Sofrada, ekmeği bölerken
parmaklarının aldığı o nehir yatağı kavis,
öğretiyor bana yeryüzünde
bir kadının da haklı olabileceğini.
Artık çekebilirim tetik yerine bir dizeyi,
Sığınırım avuçlarının o durgun denizine.
Affet, geciktirdim yeryüzüne sevmeyi…
Burası dünya sevgilim,
yenilmek ne güzel bir nehre.
Kayıt Tarihi : 2.10.2026 16:10:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!