İsmail Aksoy Şiirleri - Şair İsmail Aksoy

XVII

bilincin sert ışığında adamın titrediğini gördüm
uzuvlarına deniz kabuklarını ve yeşilliği damlatırken algler

dört siyah gün boyunca nefesini tuttuğunu gördüm

XVIII

sararan dalgada loş resmini gördüm
ve bir avuç yitik huzurun sınırsızlığını

çökmüş gökler gördüm yanan ayaklarının yanında

XX

bilmeyiz ölüm neyi silkeler adamın yeninden
güve yeniği bir bilmece bir harita tamahkâr bin göz için

herkesin duyduğu fakat kimsenin anlamadığı bir ejderhanın müziği

XXI

ne olduğunu bilmeden sevmek dinlemek sessizce
yılmaz maymuncuğunun sesini gerçekliğin

içinde bir okşayışı saklamak ve hissetmek

XXII

dingin bir kuyuymuş gibi düşlerinle doluyor oda
gecenin tohumu kocaman büyüyor gizli ellerde

yüreğinde güven içinde uyuyor çürümenin yaprakları

XXIII

sızlanır sıkışık yürek fakat güneş yanığıyla ışıtır
aşkın bıçakla yarılmış profilindeki yara izlerini

ve bu yüzden düşer huş ağacının sarı madalyonu

XXIV

ve bilinçaltındaki sevgini ne yaptın diye soruyor kadın
ve doğanın gri gözü kaybediyor kerametini

ve her şey fışkırıyor topraktan ırmağın ve mezarın

XXIX

uzaklarda okyanusta sallanır Medusa’nın başı
bozlaşmış yılanlarla ve sonsuz üzüncün gözetleme yeriyle

anımsarız tanırız yeniden biraderlerimizin kanını

XXV

büzülmüş gül için vızıldar sadık arı
kuduruk köpek batmış fırtınanın gırtlağından içer

ve taşır gelinini güverteye uçan hollandalı

XXVI

şafağın kukuletasında zangırdayıp titrer sevenlerin ayrılığı
kanayan aşkta harlanır kavrulmuş inançları

ve toprak yakalar ateşi ve yakar onların gözlerini