İsmail Aksoy Şiirleri - Şair İsmail Aksoy

I
Yirmi karlı dağın arasında,
Kımıldayan tek şey
Karatavuğun gözüydü.

II

Mars güzel ve koyu kırmızı,
Venüs ipekyeşili çıldırtır
ve ay titretir altın tüylerini,
yıldız saçmalığıyla dolu gökyüzü,
yalnız sen sohbetten yoksunsun,
Ey Dünya, bırakılmış zavallı çocuk!

Seninle bir antlaşma yapıyorum, Walt Whitman -
Yeterince uzun zaman nefret ettim senden.
Geliyorum sana domuz kafalı bir babası olan
Yetişkin bir çocuk gibi:
Dostluklar kurabilecek yaştayım.
Sendin yeni ağacı kesen,

Bir Askerin Ölümü

Hayat büzüşür ve beklenir ölüm,
Hazan mevsiminde gibi,
Düşer asker.

Surların kuzeyindeki mavi dağların
Etrafını dolanır beyaz ırmak;
Burada ayrılmak zorundayız
Ve ölü çimen üstünde gitmeliyiz binlerce kilometreyi.

Yüzen geniş bir bulut gibidir bellek.

Bir dünyadır her insan onları hükmeden
krala karşı yürütülen kasvetli bir başkaldırıdaki
kasvetli yaratıklarla donanmış.
Her bir ruhta binlerce ruh hapsolmuş,
her bir dünyada binlerce dünya gizli
ve bu kör, bu alt dünyalar

'Bak, her şey nasıl güzelleşecek' dedi düşümde elimi tutan çocuk. Sıradan, herhangi bir şey söylemek yerine sustum. Geçti gitti zaman ve ne yazık her şeyin güzelleşip güzelleşmediğini öğrenemeden uyandım.

Bir düştü gördüğüm; ne ki ışıklı bir düştü bu düş.

Magellan Boğazı’nın kumsallarında bulduk seni,
yorgun kadın gemici, fırtınada kıpırtısız
tatlı ve gergin göğüslerinin çok sık
göğüs gerdiği gibi, bölünmüş arasında meme uçlarının.

Kaldırdık seni bir kez daha Güney’in denizi üzerine, fakat şimdi

Bir gözetleme deliği tanırım
bakar da durur gökyüzüne
dercesine:
Sen ne kadar uzun boyluysan
öylesine derinim ben de,
Gökağa!

Su kıyısında bir gül görüyorum, bir küçük tas
kızıla çalan sarı renkli göz kapaklarıyla,
havalı bir sesle taşınmış yukarıya:
yeşil yapraklardan bir ışık dolaşıyor kaynakları
ve dönüştürüyor ormanı yalnız yaratıklarıyla
berrak ayaklarında: