İşit Sesimi Şiiri - Kasım Kobakçı

Seneler geçip gidiyor, bitiyor mevsimler.
Neşeyi sildiler, çaldılar eğlenceyi.
Çileyi yüklediler gariban omuzlarıma;
Gör isyanımı ey Yüce Yaradan, işit sesimi!
*
Kimseye sahtekarlık eylemedik şahsen,
Şu kibirliler uğruna çabalasak dahi.
Sadece güzellik dilesek şunlara;
Niçin cümle âlem üstüme musibet diler?
*
İşit feryadımı ey İlah, yüzünü dön!
Çekilmez hale ulaştı eziyetler cidden.
Tahammülüm tükendi, koptu fırtınalarım;
Şu minvalde soluklanmaktansa canımı vereyim.
*
Elbet vakit erişip adalet sağlanır,
Şu inançla hayatımı tükettim nitekim.
Lakin boşuna, ulaşmayacak sanırım çabucak;
Tahammülüm tükendi, koptu fırtınalarım.
*
Vaktinden erken tomurcuk patlamaz beyhude,
Ancak vadesi doldu yorgun bedenin.
Kahrolsun, değeri sıfırlandı inancın;
Tahammülüm tükendi, koptu fırtınalarım.
*
Yeter suskunluğum, başkaldırma anıdır!
İndireceğim tahtından kibirli soytarıları.
Yüzlerine çarpacağım acı gerçekleri;
Tahammülüm tükendi, koptu fırtınalarım.
*
Hazırlıksız avlayıp zemine sereceğim aniden,
Şaşkınlıkla titreyerek seyredecekler çöküşü.
Beklenmedik darbeyle sarsılacak zalimler;
Kibirlerini ezip, toprağa gömeceğim alayını!