İşin Sonu Şiiri - Kasım Kobakçı

Bilseydim eğer bu işin sonunu,
Giymezdim ben o çirkin pantolonu,
Kaçar giderdim uzak diyarlara,
Doldurmazdım ki ben evin yolunu.
*
Bilseydim eğer bu akıl firarda,
Kalmazdım senle daracık odada,
Alır başımı çeker de giderdim,
Unuturdum ben seni bir adada.
*
Bilseydim eğer sonumuz bir ziyan,
Aşka düşmezdi benim gibi insan,
Ne çay demlerdim ne kahve yapardım,
Boşluğa düşüp olmazdım hiç pişman.
*
Bilseydim eğer her söz bahanedir,
Bu aşkın sonu sırf tımarhanedir,
Birlikte kurduk büyük hayalleri,
Sensiz bir hayat bil ki şahanedir.
*
Bilseydim eğer boştur bu vaatler,
Geçmezdi elbet boşuna saatler,
Güler geçerdim bütün dertlerime,
Yapılmazdı bu koca kabahatler.
*
Bilseydim eğer hayat uzun kıştır,
Seninle aşkımız saçma bir iştir,
Boşuna yandım buz gibi günlerde,
Büsbütün ömrüm yalan bir geçiştir.
*
Bilseydim eğer dert gelir yüzünden,
Kanmazdım inan o sahte sözünden,
Sevgiyi pulu elimle savurdum,
Bıkmıştım zaten bitmeyen hüzünden.
*
Bilseydim eğer kalmamış bereket,
Yapmazdım inan böyle bir hareket,
Toplar çantamı çıkardım yola ben,
Giyer giderdim sırtıma bir ceket.