İsimsiz Şiir Şiiri - Koray Akın

Hangi harfe dokunsam titrer parmaklarım,
Hangi lügati açsam kifayetsiz kalır heceler.
Sana bir ad koysam eksilir sanki vuslat;
Adın bu koca şehre bayram olur geceler boyu,
Adın dudaklarıma en tatlı şükür...
Bir istasyon bekleyişinden çekip aldım seni;
Artık ne ayrılık bilir adını, ne geçip giden trenler.
Korkardım seni tek bir isme hapsetmekten,
Şimdi kollarında eridi o eski korkular.
Gözlerinin değdiği yer yurdum oldu nihayet,
Ben o memlekete kalbimi mühürledim.
Dindi yüreğimdeki o amansız yangın,
Bitti peronların soğuk yalnızlığı.
Biri çıkıp sorarsa "Kime kavuştun?" diye bir gün,
Tüm kelimelerini tüketmiş bir sevdalı gibi
Sadece gülümseyeyim... Gözlerine baksın gözlerim.
Çünkü adını fısıldasam başlar asıl büyü,
Gözlerine baksam aydınlanır gökyüzü.
Sen benim ömrüme yazılmış en güzel şiirim,
Karanlık gecelerden doğan güneşimsin.
Dünya bir ad koysun bütün yalanlarına,
Biz aşkla tamamlandık bu kutlu yolda;
Sen benim en hakiki, En güzel yanımsın.
Şimdi ılık bir bahar rüzgârı dağıtır eski efkârı,
Bütün yollar senin kokunla çiçek açar.
Gecenin ayazı silindi gitti tenimden,
Varlığının sıcaklığıyla yeniden doğdum.
Ayrılık bitti, tükendi gurbet ardımızda,
Kavuşmak dediğin iki ruhun bir canda erimesiymiş.
Adın vuslat oldu, sinmiş her nefesime,
Soluduğum her zerrede sen varsın...
Gözlerimi açsam sen, kapatsam yine sen,
Bir gölge misali yalnızlıktan sıyrılıp artık,
Yüreğimde sonsuza dek yaşayacak bu isimsiz şiir.