Bir sokak lambası düşünün;
yanıyor.
Ama kimin için?
Altından geçen yoksulun
yüzünü aydınlatıyor,
gölgesini uzatıyor.
Kürsüde bir gölge büyüyor,
meydanda binlerce ayak
aynı vaadin tozunu yutuyor.
Koltuklar konuşuyor artık,
insanlar susuyor.
Bir makamın çekmecesinde
katlanmış bir halk var.
Üzerinde
seçim tarihleri,
yarım kalmış vaatler,
imzalanmamış hayatlar...
Ve birileri
memleketi kendi adının
uzun bir dipnotu sanıyor.
Hayır!
Bu ülke
kimsenin kişisel aynası değil.
Hiçbir yüz
bu kadar büyüyemez
bir halkın yüzünden.
Benim tarafım
bir siyasi haritada işaretli değil.
Bir çocuğun beslenme çantasında
eksik kalan yarında,
bir emeklinin cüzdanında
sessizce küçülen dünyada,
hakkını ararken
sesini kaybeden insanın
boğazında düğümlü.
Ben oradayım.
Işığımı oraya tutuyorum.
Çünkü karanlık
bazen lambanın sönmesi değildir;
yanan bütün ışıkların
yanlış yere çevrilmesidir.
Ve sen...
Sokak lambası gibi olmayacaksın.
Yanacaksan
bir makamın gölgesine değil,
insanın yüzüne yanacaksın.
Kime yandığın belli olacak.
Çünkü ışığın da
bir vicdanı olmalı.
Ali TAŞKALE | İzmir
Kasım 2026
Kayıt Tarihi : 19.11.2026 15:13:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!