Bazen insanın içine kurşuni bir akşam çöker;
geçmişin gölgeleri asılır yüreğinin duvarlarına.
Göçüp gitmiş yüzler geçer belleğinin kıyısından,
çocukluğunun sesini hâlâ taşlarında saklayan
o eski sokak düşer aklına.
Bir zamanlar kendisi olduğun günlerin
ayak izlerini ararsın kaldırımlarda.
Durup uzun uzun dinlerim içimdeki uzaklığı;
her susuşta biraz daha büyüyen
zamansız bir coğrafyadır artık içim.
Kırılmış düşlerimin enkazından
henüz rengini yitirmemiş umutlar toplarım;
avuçlarımda saklarım
ömrün karanlığına yenilmeyen küçük ışıkları.
Ve sonra,
kimsenin gölgesinin düşmediği,
zamanın bile yolunu unuttuğu
bir hayat düşlerim.
Bir kitabın sararmış sayfasında,
iki satır arasına unutulmuş
eski bir mevsimin son nefesi gibi...
Mürekkebi çoktan susmuş bir hatıra,
harfleri geçmişin tozuna bulanmış
yarım kalmış bir cümle kadar sessiz,
bir ayrılığın gölgesi kadar ince,
unutulmanın eşiğinde silik...
İşte benim yalnızlığım budur:
ne kapısı çalınan
ne penceresinde bir gölge bekleyen...
Kimsenin dokunmaya cesaret edemediği,
kimsenin dilinde karşılığını bulamadığı,
kendi karanlığında yıldızlarını saklayan
derin, uçsuz ve tenha bir iç ülkesi...
Ali TAŞKALE
İstanbul
Haziran 2017
Kayıt Tarihi : 18.11.2026 22:03:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!