bilmiyorum
hiçbir şey bilmiyorum
düşünmek de istemiyorum aslında
her insanın böyle bir özgürlüğü olmalı belki de
belki susmak, gözleri kapamak
hiçbir şey düşünmeden beklemek
hazreti İsa’ya bahşedilen o büyük mucize
bana verilmiş olsaydı eğer
dudaklarımdaki o tılsımlı sözleri
bana aşık olsun diye kalbine üfler
hiç kimseyi sevmemişçesine
yeniden dirilmeni sağlardım
Adam bir resim çizdi
Bir meydan ve hıncahınç insan...
Neresinden bakarsan bak
Yalnızlık dedi adam
Konuşan, gülen, eğlenen
Kavgalara tutuşan
o en büyük savaşı kalbinde yaşıyor
ruhunu okuyabiliyorum
kapılar açık, surlar yıkılmış
bir okyanus tüm bentleri devirmiş
felaketlere hadi gel demiş
ama güçsüz, ama yalnız
okyanus büyüklüğünde
bir mezar kazmak istiyordu kendine
oysa bir tabuta bile sığmıyordu
hiç kimse olamayan ama herkesi isteyen
o sonsuz tavrından vazgeçmişti şimdi
tek dileği yok olmaktı
Saçlarını tarıyor ölüler
Korkuyor mezarlıktaki aynalar
Çürümüş kemikler bile hayaller kurar
Gün gelir insan kalpsiz de yaşar
Ruhunu satmışken şeytana melekten maskeler takar
bilirsin kolay kolay ağlamaz erkekler
sakla gözyaşlarımı
en keskin ilaçmış derler
sürersin yaralı kalbine
öğretir belki de
merhamet denen şefkati
sevdiğimiz kadar nefret etmişizdir
ve mutluluğumuz kadar ağlamış
ağladığımız kadar sevmişizdir
kaçmakla kurtulamayacağını anladı
ve durdu
alem de durdu sandı
herşey ama herşey durdu
durdu adam
ölümü bekler gibi bir hali vardı
sevmek iki kişiliktir derler
ama biz hep tek kişi kalıyoruz
bir cehennem, bir sırat köprüsü kuruluyor ansızın
oradan illa ki birinin düşmesi gerekiyor
sadece nefret değil, aşk da kendine kurban istiyor
ve Tanrı, verdiğini çarçabuk geri alıyor
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!