İnsanlar vardır; Sessizce girerler hayatımıza, Kimi gelir geçer, ardında hiçbir iz bırakmadan…
Kimi ruhumuza usulca dokunur,
Kimi gönlümüzde güzel hatıralar bırakır.
Kimi de giderken öyle derin izler bırakır ki Yokluğuyla bile yüreğimizde yaşamaya devam eder.
Ve kimi de vardır ki ardından dinmeyen bir hüzün,
Ömrümüz boyunca içimizde taşıyacağımız bir özlem bırakır...
İnsanlar vardır; Sessizce sokulurlar gönlümüze…
Öyle derin bir yer edinirler ki içimizde,
Bir ömür orada kalsın, hiç gitmesin isteriz.
Bir de insanlar vardır; Bir serap gibi görünürler hayatımızda…
Varlıkları bir hayalden ibaret,
Yokluklarıysa gerçeğimiz olur.
Ve biz, bazen en çok da hiç gitmesin istediklerimizin yokluğuyla yaşamayı öğreniriz…
İnsanlar vardır; Su gibi aziz, su gibi duru…
Her sözlerinde bir huzur, her kelamlarında bir incelik taşırlar.
Konuşmaları su misali akar, usulca dokunur yüreğimize.
Varlıkları gönlümüze ferahlık, ruhumuza dinginlik verir.
Öyle insanlar vardır ki; Kan kadar yakın, can kadar kıymetli,
Canan kadar özel, gönülde bir ömür saklanacak kadar vazgeçilmez olurlar…
İnsanlar vardır; Işığını yitirmiş yıldızlar misali, Karanlığın içinde sessizce kaybolurlar…
Bir el uzatmanı, bir çift kol açmanı beklerler. Belki de tek istedikleri,
Birinin karanlıklarına dokunup
Gönüllerine yeniden ışık olmasıdır.
İnsanlar vardır; Soğuk duvarlar misali, ruhları sessiz, gönülleri mesafelidir.
Bir tebessümün sıcaklığını hissetmez,
Bir gönle dokunmanın ne denli kıymetli olduğunu bilmezler.
Sevginin ne olduğunu belki bilirler ama Sevmeyi de sevilmeyi de kendilerine yakıştıramazlar.
Oysa bilmezler ki insanı insan yapan, Ne sahip olduğu zenginlik ne de taşıdığı unvandır;
Bir gönülde bıraktığı iz, bir yüreğe verdiği huzurdur…
Ve insanlar vardır; Gelirler, hayatımıza dokunur,
Kimi bir ömür silinmeyecek izler bırakır,
Kimi de ardında tarifsiz bir boşluk…
Kimi depremler kopararak gider,
Kimi fırtınalar estirerek savurur hayatımızı… Kimi de tek bir kelime etmeden,
Bir ömrün en güzel yerinden sessizce eksilir.
Ama ben, gitmeyi bilenlerden değil, kalmayı seçenlerden yanayım…
Fırtınalar koptuğunda elimi bırakmayanları, Yollar çetinleştiğinde yanımdan ayrılmayanları,
Düştüğümde elimden tutanları, Suskunluğumda bile yüreğimin sesini duyanları severim.
zamanlarda belli eder kendini.
Herkes güzel günlerde yanında olabilir;
Asıl mesele, karanlık çöktüğünde de aynı yüreklilikle yanında kalabilmektir…
Çünkü bilirim ki; İnsan, yalnızca güzel günlerinde yanında olanlarla değil,
En zor zamanlarında da elini bırakmadan yanında kalanlarla anlam kazanır.
Ben, gelip geçici sevdaların değil,
Ömrün sonuna kadar sadakatle süren vefanın yanındayım.
Birlikte gülmeyi bildiği kadar, birlikte ağlamayı da bilenlerin;
Yollar zorlaştığında vazgeçmeyenlerin, Zaman değişse de yüreğindeki sevgiyi eksiltmeyenlerin yanındayım.
Çünkü bazı insanlar vardır; Hayatına öylece girip geçmezler…
Gönlüne yuva kurar, ruhuna dokunur, Varlıklarıyla ömrüne anlam,
Yokluklarıyla bile kalbine unutulmaz bir iz bırakırlar…
Ben, ben gitmeyenleri severim…
Varlığıyla gönlüme huzur verenleri, Yokluğunda bile kıymetinden hiçbir şey kaybetmeyenleri…
Zaman geçse de sevgisi eksilmeyenleri, Mesafeler girse de gönülden uzaklaşmayanları severim.
Çünkü bilirim ki; Bu hayatta asıl mesele, hayatımıza kaç kişinin girip çıktığı değil,
Kaç kişinin gönlümüzde kalıcı bir yer edinebildiğidir.
Kimileri gelir, bir iz bırakıp gider;
Kimileri ise hiç gitmeden, ömrümüzün bir parçası olur.
İşte ben, öyle insanların yanındayım… Gelişiyle gönlümüze dokunan,
Kalışıyla hayatımıza anlam katan,
Varlığıyla iyi ki dedirten insanların, yanındayım…
İşte öyle… Az olsunlar, öz olsunlar;
Ama gönülden olsunlar…
28,11,2017
Erokrates Erol GünerKayıt Tarihi : 20.11.2026 18:58:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.


Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!