İnsan Mezatı Şiiri - Yakup Ömer Sarıca

Eder mi bir metelik,
yahut bir Rus kapbiği?
Bir insan mezatı bu çarşı sokak. Vermeden almaya meyyal; muhteris, müptezel, haramzade...
“Gel, batan geminin malları bunlar! İkizlere takke: sütyen!”
Yollar toz duman, insan vareste. Adı Satılmış usta pazacının.
“Gel abla!”
Nedense hep kadınlar...
Kimi düdüklüsünü tamirden döner, kimi kırığının köşe başında.
Gel de kızma; kızana, oğlana, geline...
En nihayet, gündüzün beğenmediğine gelir yoksullar; zayıf, sıska, sade deriler...