Bagaj Şiiri - Yakup Ömer Sarıca

Yarama tuz,
kanıma doğrandığın ekmeğim oldun.
Burnunun sızlaması nedir bilmezdim.
Vakitsiz uykularım,
inişsiz yokuşlarım oldun.
Hiç olmamanı dilediğim
zamanlar oldu;
kendimden tiksindiğim,
elimden ayağımdan
yabancılaştığım zamanlar.
Hoyrattın.
Kaç kalp kırdım
bende bıraktığınla,
kaç gölgeye çıkıştım
sen sanıp.
Artık bir ehemmiyeti yok.
Şimdi sefil hâllerini duydukça
oh diyorum
bendeki bagajınla.
Daha iyileşmedim...
Bir ömre fazla gelen
pişmanlığım.
Yedi kat ot bitse
mezar yerimde,
bir yerim
hâlâ yara.
Bilmiyorlar.