Yaşıyoruz işte kimseye minnetimiz olmadan...
Günler çuvala girmiş,
minareyle kavgada;
güneş balçıkla sıvalı,
mızrak nöbette.
Kuzgun yürekli dert
davaya dönmüş;
Yarama tuz,
kanıma doğrandığın ekmeğim oldun.
Burnunun sızlaması nedir bilmezdim.
Vakitsiz uykularım,
inişsiz yokuşlarım oldun.
Bir ara uğra bana.
Yolun düşerse değil.
Biraz da benim için.
Çok kal demem, bilirsin.
Geç olduysa yine git.
Bugün de ölmedim, Hümeyra.
Bak, vakit ikindice.
Tası tarağı toplamak kolay.
Ya seni çürüyecek bir kalple
nasıl taşırım?
Nasıl içerliyorum bilemezsin mirim.
“Boş ver,” diyorlar.
Nasıl boş veririm kendime?
Bir kalp
bu kadar ucuzu arar mı,
Soğuyan ellerimle
cevapsız sorular bıraktım
buzbulanık sulara.
Yıkık bir duvarın ardında
bir çiçek rüzgârla kavgalı.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!