Aurora Şiiri - Yakup Ömer Sarıca

Aurora,
gecenin en ince yerinden
sızmış olmalısın.

Yoksa neden sabahı hatırlasın insan
bir kadının yüzüne bakınca?

Saçlarında
henüz kimsenin uyanmadığı
bir şehrin sessizliği,

gözlerinde geceden kalmış
iki iri karanlık.

Sana dokunsam
gün doğacak sanıyorum.

Dokunmuyorum.

Sen uzakta kal, Aurora.

Ben seni
bir ömür yalnız göğe bakarak
bekleyeyim.

Göğün en tenha yerinde
ışığın ağır ağır
karanlığı inceltmesini seyredeyim.

Ve bir sabah
benden habersiz doğarsan eğer,

güneş sansınlar.

Ben
sen olduğunu bilirim.